Dün hayatımdaki dönüm noktalarından birisiydi... Üniversitenin dışındaki yoldan karşıya geçmeye çalışırken, bir an kendimi son sürat gelen bir arabanın önünde buldum. O an şimşek gibi öyle duygular, öyle düşünceler geçti ki aklımdan olay sonrası etkisinden çıkamadım, hala da etkisindeyim...

Hep depremlerde, ani rahatsızlıklarda; ölüm gerçeğiyle yüzleştiğimde daha öbür dünya için hazır olmadığımı ve arkamda bırakacağım sevenlerimi düşünürdüm. Ama bu sefer bir ilkti; geçmiş için ne bir pişmanlık ne de geride kalacak kimseyi düşünemedim, belki de düşünmedim...

Kendimi alamadım arabanın önünden... O an orada kalmak istedim, hiç bir yere kaçmadan... Hep eskiden beri buralardan kaçma isteği duyardım, sürekli de kaçtım ama artık kaçmak da çare olmuyordu... Belki de aradığım kaçma buydu diye düşündüm o an... Kalmaya karar verdim orada...

Sonra ne oldu bilmiyorum ama bir güç sanki beni çekti oradan... Saniyenin bilmem kaçlık anında gelişti bunlar... Şimdi belki bunu yazarken anlıyorum; sanırım Kader denilen şey bu olmalı...