Şubatlar artık daha zor geçiyor tam 2 senedir. Babamı kaybettiğim o 2 sene önceki şubat... şubatları bana daha soğuk kılıyor.

Şu dünyada tüm uğraşların, tüm mevki/makam, sevdaların, kavgaların boş olmasını görmek... Bunu anlamak için sanırım insanın en sevdiğini kaybetmesi gerekiyor. Hayat sanırım bu şekilde öğretiyor bunları.. Gerçeklerin önündeki perde sanırım bu şekilde iniyor.. İşte ben de anladım ve hala acı acı anlıyorum...

2 sene geriye dönüp baktıkça o zamandan beri her yaptığım işi, her attığım adımı babama ithafen atıyorum.. beni görüyormuş da yine gurur duyuyormuş, gurur duyması için yapıyormuşum gibi.. Sanırım bu yüzden yaptıklarım içime siniyor, yapmak için baştan savma yapmıyorum.

Ya bu acı nasıl anlatılır? Baktığım her yerde bir anı, bir hikaye görmek bu kadar kolay olmasa gerek... Yaptığım her grafikte, çektiğim her fotoğrafta hissediyorum yokluğunu, sanırım bunlarla anlatabiliyorum yokluğunun acısını... bunlarla avutuyorum kendimi...

Yukarıdaki kalp grafiğimde hissettiklerim gibi; puzzle'ın eksik parçası; sürekli dikkatini çeker o parça, tamamlanmadan da sana haz vermez milyon parçalık puzzle, birleşmiş ufak yerlere göz gezdirirken mutlu olur sevinirsin, ama gözün oraya çarpınca tekrardan kahrolursun...

Son zamanlarda içime birikenleri de sanırım en iyi aşağıdaki fotoğrafımda anlatabildim...



- Tel... Telafisi var mı senden uzağım... ?!
- Tel... Telefon her çaldığında.. !@?
- Tel?... Telaffuzu...?!

Şimdi bitiremediğim mısralarıma bakıyorum da artık bitmelerine gerek yok...

Sanırım kendimi görüyorum onlara baktıkça...

Çünkü bu halleriyle bana benziyorlar... beni anlatıyorlar bu yarım halleriyle...

Yüzlerce kez kontrol edip, tekrar etmeme rağmen arkasını getiremediğim, ne gelirse gelsin  yakışmayan, bir türlü bütün olamayan...

şimdi yarım bir kelimeyim artık ne önemi varki yanımdaki kelimelerin?