Gördükçe sıkılıyorum... Hem de çok sıkılıyorum...

Dostum diyebileceğin insanların sayısı 3-5'i geçmemesi, çoğu arkadaşlığın da en az bir çıkar üzerine kurulması, menfaati kesilince uçarcasına aynen uçarcasına uzaklaşması gerçekten üzücü... Ne kadar kötü; çıkarı için yıllarca yanında duruyor ve menfaati kesilince, arkasına bakmadan geçmişi sorgulamadan gidiyor... Bunu sürekli görüp insanlara olan güvenini kaybetmeye başlamak...

Özellikle bu sorunu üniversitelerde çok görüyorum. Herkes ama herkeste aynı dert. Geçmişte güzel dostluklar kuran insanlar bile üniversitede yapayalnız hissediyor kendini bu sebeplerle, kimi kız/erkek arkadaşına bağlanıp kendini kandırmaya çalışıyor, kimiyse etrafıyla bağlarını kesip, kimseyle muhattap olmuyor. Çünkü artık herkesten korkuyorlar...

Okyanustaki bir su zerresi gibi... Kalabalıklar içerisinde yalnızlık çekiyor... Kalabalıklar içerisinde boğuluyor... Sorun nerde peki? bireysel olarak mı yok oluyoruz, yoksa toplumsal olarak mı?