Yazılım geliştirme sıkıntılı bir iş...
Son projem Pnomotorax'ı geliştirirken bunu çok iyi hissettim. 20 gün boyunca günlük ortamala 2 saat uyku ile durdum. Projepark, mobilstar yarışmalarına katılım, sonraki haftalarda Konya,İstanbula gidip-geliş ve dönüşte fotoğraf çekimleri deyince hiç dinlenme fırsatım olmadı.
Bu fiziksel yorgunluğun üzerine stress ve cansıkıntısını da ekleyince sonum kaçınılmaz oldu. Yataklara düştüm. Ağır ateş ve başağrısı ile 3 gün mücadele ettim. Ağzımda yaralar çıktı, diş etlerim mahvoldu günlerce yemek yiyemedim. Ardından kalbimdeki sorunlar yüzünden acile gittim bi akşam ve kalbimde ritim bozukluğu var denilerek acilin yoğun bakım ünitesine alındım.
Daha sonra kalp için polikliniğe giderek 2 farklı doktordan bişeyin yok sözünü duyunca rahatladım. Çeşitli poliniklerde koşturduktan sonra çok şükür iyileştim. Şimdi biraz daha dikkatli bir şekilde devam ediyorum. Ama gerçekten çok zordu benim için... Fotoğraftaki uğur böceğine benzettim kendimi; ışığa doğru koşarcasına gidişimi...
Eğer bir şey çıksaydı sanırım psikolojik olarak yıkılırdım, çünkü hep aklımda kötü senaryolar dönmeye başlamıştı. Teoman'ın Çobanyıldızı şarkısı bile dilime dolandı... Sonuç olarak tam 10 koca günüm boşa gitti finaller zamanı. Hastane stresi ve işlerimi yapamamamı hesap bile etmiyorum.
Ama bazen de ölüm gerçeğini akıldan çıkarmamak gerekiyor sanırım. Onun tereddütü ile yaşayıp, hep hazır olup, her anın da keyfini çıkarmak gerekiyor bazen. Çünkü hayat çok ama çok kısa...
Işığa doğru gidiyordum...